My Blog

Don’t force a fit. If something is meant to be,
it will come together naturally.

When things aren’t going so well, take a break.
Everything will look different when you return.

Be sure to look at the big picture.
Getting hung up on the little pieces only
leads to frustration.

Perseverance pays off.
Every important puzzle went together bit by bit,
piece by piece.

When one spot stops working, move to another.
But be sure to come back later (see above).

The creator of the puzzle gave you the picture
as a guidebook.

Variety is the spice of life. 
It’s the different colors and patterns that make
the puzzle interesting.

Establish the border first.
Boundaries give a sense of security and order.

Don’t be afraid to try different combinations.
Some matches are surprising.

Take time to celebrate your successes (even little ones).

Anything worth doing takes time and effort.
A great puzzle can’t be rushed.

*    Don’t smoke -
        Experiment from experts proves that smoking a cigarette
        after meal is comparable to smoking 10 cigarettes
        (chances of cancer is higher).                                                 

*    Don’t eat fruits immediately -
        Immediately eating fruits after meals will cause stomach
        to be bloated with air. Therefore take fruit 1-2 hr after
        meal or 1hr before meal.                                                  

*    Don’t drink tea -
        Because tea leaves contain a high content of acid.
        This substance will cause the Protein content in the
        food we consume to be hardened thus difficult to digest.          

*    Don’t loosen your belt -
       Loosening the belt after a meal will easily cause the
        intestine to be twisted & blocked.   

*    Don’t bathe -
        Bathing will cause the increase of blood flow to the hands,
        legs & body thus the amount of blood around the stomach will
        therefore decrease. This will weaken the digestive system in
        our stomach.               

*    Don’t walk about -
        People always say that after a meal walk a hundred steps and
        you will live till 99. In actual fact this is not true.
        Walking will cause the digestive system to be unable to absorb
        the nutrition from the food we intake.                               

*    Don’t sleep immediately -
       The food we intake will not be able to digest properly.
        Thus will lead to gastric & infection in our intestine.   

Break time reading for you……Have a nice day

        A fifth grade teacher, in a Christian school, asked her class to
       look at TV commercials and see if they could use them in some way to
       communicate ideas relating to God.

       Here are some of the results; I think they are wonderful!

   God is like…
                                   BAYER ASPIRIN
                                He works miracles.

                                  God is like…
                                      a FORD
                              He’s got a better idea.

                                  God is like…
                                       COKE
                               He’s the real thing.
                                 (This is great!)

                                  God is like…
                                  HALLMARK CARDS
                      He cares enough to send His very best.

                                  God is like…
                                       TIDE
                 He gets the stains out that others leave behind.

                                  God is like…
                                 GENERAL ELECTRIC
                          He brings good things to life.

                                  God is like…
                                       SEARS
                                He has everything.

                                  God is like…
                                   ALKA-SELTZER
                             Try him, you’ll like Him.

                                  God is like…
                                    SCOTCH TAPE
                    You can’t see him, but you know He’s there.

                                  God is like…
                                  DELTA  AIRLINES
                             He’s ready when you are.

                                  God is like…
                                     ALLSTATE
                          You’re in good hands with Him.

                                  God is like…
                                  VO-5 Hair Spray
                      He holds through all kinds of weather.

                                    God is like…
                                     DIAL SOAP
                           Aren’t you glad you have Him?

                           Don’t you wish everybody did?
                             (that one is my favorite)

                                  God is like…
                              the U.S. POSTAL SERVICE
         Neither rain, nor snow, nor sleet nor ice will keep Him from His
                              appointed destination.

                         BLESSINGS FROM MY HOUSE TO YOURS

One rainy afternoon I was driving along one of
the main streets of town, taking those extra
precautions
necessary when the roads are wet and slick.

    Suddenly, my son Matthew spoke up from his relaxed
position in the front seat. "Mom, I’m thinking of
something."

This announcement usually meant he had been pondering
some fact for a while and was now ready to expound all
that his seven-year-old mind had discovered. I was
eager to hear.

    "What are you thinking?" I asked.

    "The rain," he began, "is like sin and the
windshield
wipers are like God, wiping our sins away."

     After the chill bumps raced up my arms I was able
to respond.

    "That’s really good, Matthew."

    Then my curiosity broke in. How far would this
little
boy take this revelation?  So I asked… "Do you
notice how
the rain keeps on coming? What does that tell you?"

    Matthew didn’t hesitate one moment with his
answer:
"We keep on sinning, and God just keeps on forgiving
us."

     I will always remember this whenever I turn my
wipers on.

     Isn’t it comforting to know that God does keep
forgiving us?

Some years ago, on a hot summer day in south
Florida, a little boy decided to go for a swim in the
old swimming hole that was behind his house. In
a hurry to dive into the cool water, he ran out the
back door, leaving behind shoes, socks, and shirt
as he went. He flew into the water, not realizing
that as he swam toward the middle of the lake, an
alligator was swimming toward the shore.

In the house, his mother was looking out the
window. She saw the two as they got closer and
closer together. In utter fear, she ran toward the
water, yelling to her son as loudly as she could.
Hearing her voice, the little boy became alarmed,
and made a U-turn to swim towards his mother.

It was too late. Just as he reached her, the
alligator reached him. From the dock, the mother
grabbed her little boy by the arms, just as the
alligator snatched his legs. That began a very
incredible tug-of-war between the two. The alligator
was much stronger than the mother, but the
mother was much too passionate to let go.

A farmer happened to drive by, heard her screams,
raced from his truck, took aim, and shot the
alligator. Remarkably, after weeks and weeks in
the hospital, the little boy survived. His legs were
extremely scarred by the vicious attack of the
animal. On his arms, there were deep scratches
where his mother’s fingernails dug into his flesh, in
her effort to hang on to the son she loved.

The newspaper reporter who interviewed the boy
after the trauma asked the boy if he would show
him his scars. The boy lifted his pant legs. Then,
with obvious pride, he said to the reporter, "But
look at my arms. I have great scars on my arms,
too. I have them because my Mom wouldn’t let
go."

You and I can identify with that little boy. We have
scars, too. No, not from an alligator, but the scars
of a painful past. Some of those scars are
unsightly, and have caused us deep regret. But,
some wounds, my friend, are because God has
refused to let go. In the midst of your struggle,
He’s been right there, holding on to you.

The Scripture teaches that God loves you. He
wants to protect you, and provide for you in every
way. But, sometimes, we foolishly wade into
dangerous situations, not knowing what lies
ahead.

The swimming hole of life is filled with peril and we
forget that the enemy is waiting to attack. That is
when the tug-of-war begins. If you have the scars
of His love on your arms, be very, very grateful. He
will not ever let you go. 

a tOuChiNg sTorY 2 sHarE…

SAPATERO SI TATAY. Kilalang-kilala ang mga likha niyang sapatos dito sa aming bayan. Marami ang pumupunta sa amin para magpasadya. Ayon sa mga sabi-sabi, tatalunin pa raw ng mga sapatos ni Tatay ang mga sapatos na gawang-Marikina. Matibay, pulido, at malikhain ang mga disenyo ng kanyang mga sapatos.

Paano mo ba naiisip ang ganyang istilo? Kay ganda!? Siguro, dinadalaw ka ng musa ng mga sapatos at suwelas? Parang may madyik ang iyong kamay!?

Sa lahat ng papuri, matipid na ngingiti lamang si Tatay. Tahimik na tao si Tatay.
Bihirang magsalita. LUMAKI AKONG KAPILING ang mga sapatos na gawa ni Tatay.
Madalas ay kinaiinggitan ako ng mga kalaro at kaklase ko. Buti raw at sapatero ang Tatay ko. Lagi tuloy bago ang sapatos ko kapag pasukan, kapag pasko, kapag bertdey ko, o kung nakatanggap ako ng honors sa klase. Ginagawan pa niya ako ng ekstrang sapatos kapag may mga tira-tirang balat at tela.

Buti ka pa Karina, laging bago ang sapatos mo. Ako, lagi na lang pamana ng ate ko. Sa kin napupunta lahat ng pinagkaliitan nya, himutok ng isang kaklase. Nasa Grade II na ako nang muling magbuntis si Nanay. Kay tagal naming hinintay
na magkaroon ako ng kapatid. Sabi ng Lola ko, sinagot na raw ang matagal nilang
dasal na masundan ako. Naku, magkakaroon na pala ako ng kahati sa mga sapatos!
Pero di bale, dalawa na kaming igagawa ni Tatay ng sapatos ngayon.
Habang nasa tiyan pa si baby, narinig kong nag-uusap sina Tatay at Nanay.
Nagpa-check up ako kanina. Sabi ng doktora, babae raw ang magiging anak natin!?

Talaga! Kung babae nga, pag-aralin natin ng ballet. Gusto kong magkaanak ng ballet dancer! Ngayon pa lang ay pag-aaralan ko nang gumawa ng mga sapatos na pang-ballet. PERO HINDI LAHAT ng pangarap ni Tatay ay natupad. Nagulat kaming lahat nang makita ang bago kong kapatid.  Wala itong paa.  Ipinanganak na putol ang dalawang paa! Nakarinig kami ng kung ano-anong tsismis dahil sa kapansanan ng kapatid ko. Siguro raw ay binalak na ipalaglag ni Nanay ang kapatid ko kaya kulang-kulang ang parte ng katawan. Nilusaw raw ng mga mapinsalang gamot ang kanyang mga paa. Isinumpa raw ng mga diwata ng sapatos si Tatay dahil mahal na itong sumingil sa mga pasadyang sapatos. O baka raw ipinaglihi si Susie sa manika.
Nanay, bakit po ba walang paa si Susie??

Nagkaroon kasi ako ng impeksyon anak. Nahawa ako ng German measles habang ipinagbubuntis ko pa lang ang kapatid mo. At?iyon ang naging epekto, malungkot na kuwento ni Nanay. Hindi na magiging ballet dancer ang kapatid ko. Malulungkot si Tatay. Araw-araw, ganun ang naiisip ko kapag nakikita ko ang mga paa ni Susie. Kaya pinilit ko si Nanay na  muling pag-aralin ako sa isang ballet school (dati kasi, ayaw kong mag-ballet). Pero Misis, bakit hindi nyo po subukang i-enrol si Karina sa piano, o sa painting, o sa banduria class? Hindi yata talagang para sa kanya ang pagsasayaw, sabi ng titser ko sa Nanay ko. Nalungkot ako. Hindi para sa aking sarili, kundi para kina Tatay at Susie, at sa mga pangarap na masyadong mailap.

SAKSI AKO KUNG paanong minahal siya nina Tatay at Nanay. Walang puwedeng
manloko kay Bunso. Minsan, habang kami ay nagpipiknik sa parke, may isang mama na nakakita kay Susie. Tingnan nyo o, puwedeng pang-karnabal yung bata!? turo nito kay Susie.  Biglang namula si Tatay sa narinig. Tumikom ang mga kamao. Noon ko lang nakitang nagsalubong ang mga kilay ni Tatay. Muntik na niyang suntukin ito. Ano?ng problema mo, ha?? Mabutit napigilan siya ni Nanay. Isang gabi, habang nakahiga kami sa kama, narinig kong kinakausap ni Tatay si Susie. Anak, hindi baleng kulang ang mga paa mo. Mas mahalaga sa amin ng Nanay mo na lumaki  kang mabuting tao?at buo ang tiwala sa sarili. Masuyo niya itong hinalikan. Hindi tumigil si Tatay sa paglikha ng sapatos para sa akin. Pero napansin ko, kapag sinusukatan niya ang paa ko, napapabuntung-hininga siya. Pagkatapos ay titingin sa kuna. Sayang, Bunso, di mo mararanasang isuot ang magagarang sapatos na gawa ni Tatay?? bulong ko sa kanya. LUMAKI KAMI NI Susie na malapit ang loob sa isat isa. Hindi naging hadlang ang kawalan niya ng paa para makapaglaro kami. Marami namang laro na di nangangailangan ng paa. Lagi nga niya akong tinatalo sa sungka, jackstone, scrabble, at pitik-bulag. Ako ang tagapagtanggol niya kapag may nanghaharot sa kanya. Ako ang tagatulak ng wheelchair niya. Ako ang ate na alalay!Noon ko natuklasan na marami kaming pagkakatulad. Parehong magaling ang aming kamay kaysa aming mga paa. Ako, sa pagpipinta. Siya, sa pagsusulat ng mga kuwento. At oo nga pala, si Tatay, kamay rin ang magaling sa kanya!

MINSAN, GINISING AKO ni Susie. Sabi niya, nanaginip siya ng isang pambihirang sapatos. Napakaganda raw nito sa kanyang mga paa.
May paa siya sa panaginip?? gulat na tanong ko sa sarili.
Maniwala ka, Ate, kay ganda ng sapatos sa panaginip ko. Kulay dilaw na tsarol na may dekorasyong sunflower sa harap!

Magbebertdey siya noon. At napansin ko, tuwing nalalapit na ang kanyang kaarawan, nananaginip siya ng mga sapatos. Ate, nanaginip na naman ako ng sapatos. Kulay pula ito na velvet at may malaking buckle sa tagiliran.

Binanggit din niya sa akin ang sapatos na kulay asul na bukas ang dulo at litaw ang mga daliri niya. Ang sapatos na puti na may kaunting takong at may ribbon na pula. Ang sapatos na yari sa maong na may burdang buwan at mga bituin. Ang sandalyas na parang lambat. Ang kulay lilang sapatos na may nakadikit na bilog na kristal sa harap.

Manghang-mangha ako sa kung paanong natatandaan niya maski ang pinakamaliliit na detalye ng mga sapatos ang disenyong bulaklak, ribbon, butones, sequins, beads, o buckle. Inaangkin niya ang mga sapatos na yon.

Ate, paglaki ko, susulat ako ng mga kuwento tungkol sa mga sapatos na napapanaginipan ko. Ikaw ang magdodrowing, ha??

PAGLIPAS PA NG ilang taon, namahinga na si Tatay sa paglikha ng mga sapatos.
Gumagawa na lamang siya ng sapatos para sa mga suking di matanggihan.
Noong nagdaos siya ng kaarawan, niregaluhan ko siya ng isa kong painting na may
nakapintang isang pares ng maugat na kamay na lumilikha ng sapatos.
Binigyan naman siya ni Susie ng isang music box na may sumasayaw na ballet dancer.

Pinasaya nyo ang Tatay nyo, sabi ni Nanay. Pagkatapos noon, naging masasakitin na siya. Labindalawang taon si Susie nang pumanaw si Tatay.

ISANG ARAW, HINDI sinasadyay napagawi ako sa bodega. Naghahalungkat ako ng mga lumang sapatos na puwedeng ipamigay sa mga bata sa bahay-ampunan Sa paghahalughog, nabuksan ko ang isang kahong mukhang matagal nang hindi nagagalaw. Naglalaman ito ng maliliit na kahon. Mga kahon ng sapatos na maingat na nakasalansan!

Para kanino ang mga sapatos? May umorder ba na hindi nai-deliver?? tanong ko sa sarili. Pero nang masdan ko ang mga pares ng sapatos na yon, nagulat ako. Taglay ng mga sapatos ang pinakamahuhusay na disenyo ni Tatay. Iba-iba ang sukat nito. May sapatos na pang-baby. May sapatos na pambinyag. May pang-first communion. May pangpasyal. May pamasok sa eskuwelahan. May pangsimba. May sapatos na pang-dalagita.

Lalo akong nagulat nang mabasa ang kanyang dedication sa nakasabit na papel:

                                 Para sa pinakamamahal kong si Susie,
                                 Alay sa kanyang unang kaarawan         

Inisa-isa ko ang mga kahon. Lahat ng sapatos na nandoon ay para kay Susie. Diyatat iginagawa ni Tatay si Susie ng mga sapatos?

                                  Para kay Susie, lugod ng aking buhay
                                  Sa pagsapit niya ng ikapitong kaarawan

Taon-taon, hindi pumalya si Tatay sa paglikha ng sapatos sa tuwing magdaraos ng kaarawan si Susie! Sandosenang sapatos lahat-lahat.                           

                                   Handog sa mahal kong bunso
                                   Sa kanyang  ika-12 kaarawan

Napaiyak ako nang makita ang mga sapatos. Hindi ko akalaing ganun pala kalalim magmahal si Tatay. Binitbit ko ang sandosenang sapatos at ipinakita ko kina Nanay at Susie.H-Hindi ko alam na may ginawa siyang sapatos para sa yo, Susie. Namuo ang luha sa mga mata ni Nanay. Inilihim niya sa akin ang mga sapatos??

A-Ate, ito ang mga sapatos na napanaginipan ko?? Hindi makapaniwalang sabi ni Susie habang isa-isang hinahaplos ang mga sapatos. Ha??

Noon ko lang naalala ang mga sapatos na ikinukuwento ni Susie. Dilaw na tsarol na may dekorasyong sunflower sa harap. Kulay pulang velvet na may malaking buckle sa tagiliran. Asul na sapatos na bukas ang dulo at litaw ang mga daliri. Kulay puti na may kaunting takong at may ribbon na pula. Sapatos na yari sa maong na may burdang buwan at mga bituin. Sandalyas na parang lambat. Kulay lilang sapatos na may nakadikit na bilog na kristal sa harap. Naisip ko, tinawid kaya ng pag-ibig ni Tatay ang mga panaginip ni Susie para maipasuot  kanya ang mga sapatos?

Hindi ko tiyak. Ang tiyak ko lang, hindi perpekto ang buhay na ito. Gaya ng hindi perpekto ang pagkakalikha sa kapatid ko. Pero may mga perpektong sandali. Gaya ng mga sandaling nilikha ni Tatay ang pinakamagagarang sapatos para kay Susie.

This story won First Prize, Maikling Kathang Pambata
in the 2001 Don Carlos Palanca Memorial Awards for Literature

                    7 REASONS NOT TO MESS WITH A
CHILD

1. Faith is the ability to not panic.

2. If you worry, you didn’t pray. If you pray, don’t worry.

3. As a child of God, prayer is kind of like calling home every day.

4. Blessed are the flexible, for they shall not be bent out of shape.

5. When we get tangled up in our problems, be still.
    God wants us to be still so He can untangle the knot.

6. Do the math. Count your blessings.

7. God wants spiritual fruit, not religious nuts.

8. Dear God: I have a problem. It’s me.

9. Silence is often misinterpreted, but never
    misquoted.

10. Laugh every day, it’s like inner jogging.

11. The most important things in your home are the
      people.

12. Growing old is inevitable, growing up is optional.

13. There is no key to happiness. The door is always open.

14. A grudge is a heavy thing to carry.

15. He who dies with the most toys is still dead.

16. We do not remember days, but moments. Life moves too fast,
      so enjoy your precious moments.

17. Nothing is real to you until you experience it, otherwise
      it’s just hearsay.

18. It’s all right to sit on your pity pot every now
     and again. Just be sure to flush when you are done.

19. Surviving and living your life successfully
      requires courage. The goals and dreams you’re seeking
      require courage and risk-taking. Learn from the
      turtle — it only makes progress when it sticks out its neck.

20. Be more concerned with your character than your reputation.
      Your character is what you really are while your reputation
      is merely what others think you are.